lundi 28 mai 2012

Alexandra David-Neel

video

Alexandra David-Neel


Alexandra David-Neel (Aleksandra David-Nil)
La mirinda vivo de la vojaĝema verkistino celanta la absolutan feliĉegon.
Homo kun grandeco tia kian oni renkontas malofte ; de la supro de sia alto, 1,56m, Aleksandra David-Nil (1868-1969) neniel timis traviziti (trakuri) ''la vastan mondon'' , kaj ankaŭ ne timis lukti kontraŭ la inokulitaj ideoj kaj la tiamaj konvencioj.
Feministo, anarkiisto, verkisto, priOrient-esploristo kaj fama vojaĝisto, tiu virineto, naskita en ''St-Mande'' en la departemento ''Val de Marne'', neniam staris en sama loko, nek korpe, nek mense. Movita per neĉesema scivolemo, ŝi konvinkis sin, ekde la infaneco (pri tio), ke la vera vivo estas aliloke.
En la 15-a aĝo, ŝi fuĝas en Anglujon, (tio) kio estas mirindaĵo kaj skandalo en tiu epoko. Sed, du jarojn poste, ŝi re-fuĝas, ĉi-foje, en Italujon.
Neobeema, Aleksandra David-Nil celas liberan pens-manieron, trovas tra la Budhismo la rimedon por celi (atingi) ĝin. Tiam ŝi obligas siajn priOrientajn sciojn, lernas Sanskriton (aŭ la sanskriton), studas la muzikon kaj la kanton. Ŝia renkonto kun fervojista inĝeniero, Filip Nil, kun kiu ŝi edziniĝas en la jaro 1904, ebligos ke ŝi vivu laŭ sia volo.
Malpli edzo ol mecenato, li financos efektive la stud-vojaĝojn de sia edzino, kiu estas ĉiam fora, kelkfoje dum longaj jaroj, ekzemple, de 1911 ĝis 1925, 14 jaroj, dum kiuj, ekforiranta de sud-hindujo, ŝi alvenos, post nekredebla odiseado, en Lasaon, la ĉefurbo de Tibeto, tiam fermita al fremduloj.
Antaŭ ol atingi Lasaon, ŝi devige marŝis laŭ 7000 km-oj, transpasis malpermesatajn landlimojn, nekonatajn kaj frostajn landojn de l'Himalajo. Ŝi ankaŭ renkontis la dek trian ĉeflamaon (dalai- lamaon), restadis dum 2 jaroj en Himalaja ermitejo, konsilis la efemeran reĝ-heredanton en Sikimo, renkontis klerulojn kaj saĝulojn.
Spektu filmon per kanalo ''Arte'', semajnfine, je 20:30 (aŭ je la dudeka kaj duono) , la 1-an de junio.
Dankon !

dimanche 6 mai 2012

Fablo


Fablo:
Oldulo kaj azeno

Oldulo sur azeno, irante, ekvidis
ejon herboriĉan kaj florriĉan
Li liberigas sian beston,
kaj la griza besto kuras
tra la herbo sternante sin,
gratante, kaj frotante,
saltante, kantante, pastiĝante
kaj igante la lokon tute raza.
La malamikoj tiam alvenas.
« Ni fuĝu ! Diris la oldulo.
-Kial? respondis la azeno:
Ĉu mi portus duoblan ŝarĝon ?
-certe ne!, li diris, piedfuĝante
-Tial, mi fajfas pri kies mi estas !
Vi, Fuĝu kaj lasu min pastiĝi.
Mastro, ja, estas la vera malamiko.
Kaj, certe, kiel saĝulo mi tion diras.